วันเสาร์ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2553

นาฬิกาหมุนติ้ว.....หมุนทำไม ทำไมต้องหมุน


นาฬิกาหมุนติ้วๆนี้มีชื่อว่า Aspiral Clock ออกแบบโดย Neil Lambeth และ Will Aspinall



วิธีบอกเวลา ตัวเลข 1-12 ที่เห็น คือ เลขบอกเวลาทั้งหมด 12 ชั่วโมง
ตัวนาฬิกาจะค่อยๆ หมุนอย่างช้า ลูกบอลสีแดงจะแทนเข็มบอกเวลา
ส่วนเส้นขีดๆ แบ่งเวลาทุก 15 นาที พอลูกบอลสีแดงกลิ้งไปประมาณ 11:59 น.
ก็จะไหลลงรู และไปโผล่ตรงเลข 12 แล้วก็หมุนต่อไปเรื่อยๆ




สนนราคาอยู่ที่ประมาณ $540 เท่านั้นนนนนนนนน!!!(หรอ)
ถ้าไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไร ซื้อ Aspiral Clock ไว้ประดับผนังบ้านให้เก๋ๆก็น่าจะดี ^^

ถ้าอยากรู้เค้าทำกันยังไงก็ลองดู VDO นี้ได้เลยค่ะ



http://www.youtube.com/watch?v=GiayhUPkN38
---------------------------------------------------------------------------------------------------

ที่มา : http://www.sweet-station.com/blog/?p=10994
          http://ruamhua.com/2010/02/25/นาฬิกาหมุนติ้ว
          http://www.facebook.com/stylishresidences

อนุญาตให้เผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์ แบบแสดงที่มา-อนุญาตแบบเดียวกัน

วันศุกร์ที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2553

...."นิทรรศการศิลปะตกรอบ".....

          นิทรรศการศิลปะตกรอบ หรือ Exhibition of rejects คือนิทรรศการแสดงงานศิลปะที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าแสดงในนิทรรศการศิลปะแห่งปารีส หรือ “ซาลอน” ซึ่งเป็นนิทรรศการศิลปะที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการโดยสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศสใน กรุงปารีส แต่นิทรรศการศิลปะตกรอบครั้งสำคัญคือนิทรรศการศิลปะตกรอบของปี ค.ศ. 1863

            ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปารีสเป็นศูนย์กลางของศิลปินทุกสาขาตั้งแต่กวี, จิตรกร, ประติมากร และอื่นๆ ปารีสกลายเป็นสถานที่ที่ต้องไปและเป็นเมืองหลวงของศิลปะของโลก ศิลปินที่ต้องการที่จะสร้างชื่อเสียงก็จะต้องพยายามนำงานเข้าแสดงที่ “ซาลอน” หรือต้องศึกษาในฝรั่งเศส การได้รับเข้าแสดงงานในซาลอนเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อการดำรงอยู่ของศิลปิน ชื่อเสียงและอาชีพอาจจะได้รับการชื่นชูหรือได้รับการโจมตีจนเสียหายก็มาจาก การได้รับการยอมรับหรือปฏิเสธโดยซาลอน

             ราวคริสต์ทศวรรษ 1830 ห้องแสดงภาพในปารีสก็เริ่มจัดงานแสดงศิลปะขนาดเล็ก ซึ่งเป็นงานแสดงส่วนบุคคลของงานที่ได้รับการปฏิเสธโดยคณะกรรมการตัดสินของซา ลอน และอันที่จริงแล้วการแสดงศิลปะตกรอบครั้งใหญ่ของปี ค.ศ. 1863 ก็จัดโดยรัฐบาลฝรั่งเศสเอง ในปีนั้นศิลปินทำการประท้วงคณะกรรมการตัดสินของซาลอนที่ปฏิเสธงานถึง 3,000 ชิ้น ซึ่งเป็นจำนวนงานที่ได้รับการปฏิเสธที่สูงกว่าปกติ ประกาศอย่างเป็นทางการกล่าวว่า “เราต้องการที่จะให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสินว่าการประท้วงการตัดสินของคณะ กรรมการนี้ยุติธรรมหรือไม่ด้วยตนเอง” จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 จึงทรงมีพระราชประกาศให้ศิลปินที่ถูกปฏิเสธงานนำงานไปตั้งแสดงในบริเวณที่ ติดกับบริเวณที่มีการจัดนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสอย่างเป็นทางการได้

              นักวิพากษ์ศิลป์และมหาชนต่างก็เย้ยหยันงาน “ตกรอบ” ที่รวมทั้งงานจิตรกรรมที่ในปัจจุบันเป็นงานที่มีชื่อเสียงเช่น



“อาหารกลางวัน บนลานหญ้า” (Le déjeuner sur l'herbe) โดยเอดวด มาเนท์



ภาพ “สตรีในชุดขาว” โดยเจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์

              แต่การแสดงก็ได้รับความสนใจพอที่จะทำให้เกิดการเขียนแนวการเขียนแบบอาวองการ์ดขึ้น จากแรงยุยงของมาเนท์จิตรกรอิมเพรสชันนิสม์ก็เริ่ม แสดงงานเขียนนอกนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสกันมากขึ้น เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1874 และประสบกับความสำเร็จ หลังจากนั้นก็ได้มีการจัด “นิทรรศการศิลปะตกรอบ” ขึ้นในกรุงปารีสในปี ค.ศ. 1874, ค.ศ. 1875 และ ค.ศ. 1886 จากนั้นความนิยมของงานนิทรรศการศิลปะแห่งปารีสก็เริ่มจะวายลง


-----------------------------------------------------------------------
ที่มา :  http://th.wikipedia.org/wiki/นิทรรศการศิลปะตกรอบ
อนุญาตให้เผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์ แบบแสดงที่มา-อนุญาตแบบเดียวกัน